Portal Orzeczeń

Sygn. akt I C 1/25 upr.

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego w Staszowie

z dnia 3 czerwca 2025 roku

Pozwem z dnia 01.03.2025 roku (data nadania) powód (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika domagał się zasądzenia od pozwanego W. S. kwoty 36 994,55 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

Powód wskazał, że na zobowiązanie pozwanego na dzień sporządzenia pozwu składały się kwoty :

- 28.857,09 zł – tytułem wykorzystanego przez pozwanego, lecz niespłaconego do dnia złożenia pozwu kapitału umownego,

- 8.137,46 zł – tytułem naliczonych przez wierzyciela odsetek ustawowych za opóźnianie naliczonych od kwoty niespłaconego kapitału od dnia następującego po dniu wymagalności do dnia wytoczenia powództwa.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwany zawarł z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we W. umowę o kredyt gotówkowy o numerze (...) w dniu 21 lutego 2019 roku. Pozwany miał go spłacić w warunkach określonych w umowie w równych 60 ratach wraz z odsetkami zgodnymi z treścią umowy i harmonogramem spłat. (...) Bank (...) S.A. udzielił pozwanemu kredytu konsumenckiego w kwocie 32.619,89 zł z czego wypłacił zgodnie z warunkami umowy kwotę 27.078,50 zł na rachunek bankowy pozwanego, a prowizja od kredytu została ustalona w wysokości 815,50 zł. Całkowity koszt udzielenia kredytu wynosił 14.414,10 zł, natomiast całkowita kwota kredytu na dzień zawarcia umowy wynosiła 41.492,60 zł.

Strona pozwana nie wywiązała się jednak z zobowiązania i nie dokonała spłaty pożyczki w określonych harmonogramem terminach Wobec braku spłaty zaciągniętego kredytu przez pozwanego pierwotny wierzyciel pismem z dnia 22 lutego 2021 roku skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty. Następnie pismem z dnia 31 marca 2021 roku pierwotny wierzyciel wypowiedział umowę kredytu z pozwanym. W dniu 16 sierpnia 2022 roku pierwotny wierzyciel (...) Bank (...) S.A. dokonał przelewu przysługującej mu wierzytelności z tytułu umowy kredytowej nr (...) na rzecz strony powodowej tj. (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. reprezentowanym przez (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. z siedzibą w W.. Następnie powód pismem z dnia 9 września 2022 roku skierował do niego wezwanie do zapłaty zakreślając 14 dniowy termin do zapłaty. W związku z tym w ocenie powoda roszczenie objęte pozwem stało się wymagalne z dniem 28.05.2021r.

W dniu 22 marca 2024 roku Sąd Rejonowy w Staszowie wydał nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym uwzgledniający żądanie pozwu (k. 63).

Z uwagi na brak możliwości doręczenia korespondencji pozwanemu, Sąd ustanowił dla niego kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w osobie adwokata.

W dniu 23 grudnia 2024 roku (data nadania) kurator pozwanego wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając go w całości. Kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości i zakwestionował powództwo co do zasady jak i wysokości, a także wniósł przyznanie mu wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego S. W.. We wniesionym sprzeciwie pozwany zarzucił, że powód nie wykazał aby kredytobiorca składał wniosek gotówkowy nr (...) z dnia 21 .02.2019r., gdyż nie przedłożył na tę okoliczność jakiegokolwiek dokumentu. Nie wykazał ponadto raby kredytodawca przeniósł na rzecz pozwanego kredytobiorcy jakąkolwiek kwotę wynikającą z umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 21.02.2019r. Podniósł również, że powód nie wykazał czy pozwany posiadał umowę na prowadzenie rachunku bankowego wskazanego w § 2 umowy załączonej do pozwu oraz że powód nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego fakt skutecznego zawiadomienia pozwanego o dokonaniu przelewu wierzytelności z umowy kredytu (k.106-107).

W odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty powód podtrzymał dotychczasowe swoje stanowisko, zaprzeczając zarzutom i okolicznościom podniesionym przez kuratora pozwanego. Ponadto powód wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów : harmonogramu spłat kredytu, elektronicznego zestawienia operacji wraz z potwierdzeniem uruchomienia w dniu 21.02.2019 roku środków kredytu na rachunek bankowy pozwanego, ostatecznego wezwania do zapłaty z dnia 22.02.2021 wraz z potwierdzeniem nadania oraz wypowiedzenia umowy z dnia 31.03.2021 roku wraz z potwierdzeniem odbioru.

Stanowiska stron do końca procesu nie uległy już zmianie.

Sąd ustalił stan faktyczny :

Pozwany W. S. w 21 lutego 2019 roku zawarł z (...) Bank S.A. z siedzibą w W. umowę kredytu konsumenckiego nr (...). Przedmiotem kredytu było udzielenie pożyczki w wysokości 32.619,89 zł. Natomiast całkowita kwota do zapłaty na dzień zawarcia umowy wyniosła 41.492,60 zł na którą składało się:

- całkowita kwota kredytu - 27.708,50 zł,

- całkowity koszt kredytu - 14.414,10 zł, w tym prowizja od udzielenia kredytu
w kwocie 815,50 zł, odsetki od kredytu w kwocie 8.872,71 zł, koszty usług dodatkowych z tytułu : „Spokojny Kredyt – życie” w kwocie 3.206,47 zł, składka z tytułu ubezpieczenia „Spokojny Kredyt – praca” w kwocie 1.519,42 zł, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy została ustalona na 19,94%. Spłaty rat kapitałowo-odsetkowych kredytobiorca miał dokonywać zgodnie z terminami i w wysokości określonej harmonogramem spłat. Pozwany miał spłacić całą należność z tytułu tej umowy w 60 miesięcznych równych ratach do dnia 20.02.2024 roku.

Zgodnie z § 9 umowy, w przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu zobowiązań pieniężnych, wynikających z umowy, Bank mógł pobierać od niespłaconych zobowiązań podwyższone odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ k.c., począwszy od dnia następującego po wynikającym z Umowy i wskazanym w harmonogramie spłat terminie wymagalności danego zobowiązania pieniężnego, aż do dnia spłaty tego zobowiązania.

Bank miał prawo do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia m.in. w przypadku naruszenia warunków umowy.

Pozwany posiadał w banku (...) konto osobiste nr (...). Na ten numer konta w dniu 21 lutego 2019 roku została przelana kwota udzielonego kapitału kredytu w wysokości 27 894,00 zł. Jednocześnie pozwany S. W. osobiście w dniu 21 lutego 2019 roku podpisał pełnomocnictwo upoważniające bank do obciążania konta prowadzonego przez bank (...), w tym również ciężar kredytu w rachunku płatniczym przed zleceniami płatniczymi skutkującymi obciążenie konta.

Pozwany S. W. zawarł umowę o kredyt z dnia 21 lutego 2019 roku w Oddziale Banku (...) bez udziału pośrednika kredytowego własnoręcznie podpisując wszystkie dokumenty niezbędne do zawarcia w/w umowy. Jako adres do korespondencji podał ul. (...), (...)-(...) J..

Dowód : umowa o kredyt gotówkowy (k. 14-18), pełnomocnictwo z dnia 21.02.2019 roku (k. 19), harmonogram spłat kredytu (k. 120 – 121), historia operacji na rachunku płatniczym (k. 122 – 137)

W związku z naruszeniem warunków umowy przez pozwanego, w szczególności braku spłat kredytu, w dniu 22 lutego 2021 roku pierwotny wierzyciel (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wystosował do pozwanego wezwanie do zapłaty, wyznaczając 14-dniowy termin do uregulowania zaległości. Z uwagi na brak zapłaty, w dniu 31 marca 2021 roku (...) Bank (...) S.A. dokonał wypowiedzenia umowy z dnia 19 lutego 2019 roku. Pisma te kierowane były na adres. Ul. (...) w P.. Brak dowodu, że pozwany odebrał wezwanie do zapłaty oraz wypowiedzenie umowy. Z ustaleń komornika sądowego wynika, że pod adresem tym nie znajduje się żaden dom czy lokal mieszkalny ale sklepy w galerii handlowej w P..

W dniu 16 sierpnia 2022 roku pierwotny wierzyciel (...) Bank (...) S.A. dokonał przelewu przysługującej mu wierzytelności z tytułu umowy kredytowej nr (...) na rzecz strony powodowej tj. (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. reprezentowanym przez (...) Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. z siedzibą w W.. Umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, w tym załącznikiem obejmującym wierzytelność dochodzoną pozwem zostały podpisane przez osoby umocowane do działania w imieniu cedenta i cesjonariusza. Uprawniony notariusz w klauzuli rep A numer (...) oraz rep A nr 2243/2022 poświadczył, że podpisy na umowie przelewu wierzytelności wraz z załącznikami, w tym obejmującym wykaz wierzytelności będących przedmiotem umowy podpisały upoważnione osoby działające w imieniu cedenta i cesjonariusza. (...) Bank (...) S.A. w piśmie z dnia 20 października 2022 roku oświadczył, że został spełniony warunek z punktu 17.7 umowy, tj. uiszczenie ceny w całości. W konsekwencji pierwotny wierzyciel oraz strona powodowa zawarli w dniu 16.11.2022 roku aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności, w którym dokonali aktualizacji danych wierzytelności zawartych w załączniku nr 2a do umowy według stanów wierzytelności na dzień zawarcia umowy. Załącznik nr 2a stanowi załącznik nr 1 do niniejszego aneksu i strony postanowiły, że zastępuje on w całości załącznik nr 2a do umowy.

Następnie powód pismem z dnia 9 września 2022 roku skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty zakreślając 14 dniowy termin do zapłaty.

Dowód : umowa cesji wierzytelności z dnia 16.08.2022 roku (k. 20-51), notarialne klauzule poświadczeniowe (k. 41 – 44), odpis z krs (k. 34 – 35, k. 38 – 40)), pełnomocnictwa (k. 36 – 37) , aneks nr (...) do umowy przelewu wierzytelności (k. 45 – 46), poświadczenie notarialne (k. 47 – 49), oświadczenie Banku z dnia 20 października 2022 roku (k. 50), przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z zawiadomieniem o cesji wierzytelności (k. 52 57), załącznik nr 1 do aneksu nr (...) do umowy przelewu wierzytelności (k. 58 - 60), ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 22.02.2021 roku (k. 138 – 140), wypowiedzenie umowy z dnia 31.03.2021 roku z potwierdzeniem odbioru (k. 141 – 146), informacja w przedmiocie ustalenia adresu pozwanego komornika S. K. (k. 82 – 86).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z ww. dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których prawdziwość nie była przez nie kwestionowana i nie budziły one wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.

Sąd zważył co następuje :

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Pozwany S. W. w toku postępowania reprezentowany był przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, z uwagi na okoliczność, że nie odebrał pozwu pod adresami wskazanymi przez powoda. Komornik sądowy także nie zdołał ustalić aktualnego miejsca zamieszkania S. W..

Rozważania w niniejszej sprawie rozpocząć należy od oceny zgłoszonego przez stronę pozwaną zarzutu braku legitymacji czynnej powoda. Zarzut ten okazał się niezasadny. W ocenie Sądu zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy jest wystarczający do wykazania, że nabyła ona ze skutkiem prawnym wierzytelność wobec pozwanego wynikającą z umowy pożyczki z dnia 21 lutego 2019 roku. Powód złożył do akt umowę sprzedaży wierzytelności, aneks do umowy z dnia 16 listopada 2022 roku wraz z wyciągiem z wykazu wierzytelności stanowiącym załącznik nr 1 do tego aneksu. Przedłożone dokumenty zostały podpisane przez osoby upoważnione do reprezentowania cedenta i cesjonariusza, wykazane w załączonych pełnomocnictwach, wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania ich prawdziwości. Dodatkowo podpisy pod umową cesji, załącznikami oraz aneksem zostały notarialnie poświadczone. Umowa cesji precyzowała dokładnie co jest jej przedmiotem oraz na jakich zasadach ma nastąpić sprzedaż wierzytelności.

Oczywiste jest przy tym, że lista wierzytelności nie została złożona w formie kompletnej, a jedynie skróconej, tj. pozwalającej na weryfikację konkretnej wierzytelności (tu: przysługującej wobec pozwanego), co jednak nie umniejsza jej mocy dowodowej. Nie może budzić wątpliwości, że na potrzeby przedmiotowego procesu koniecznym było jedynie wykazanie, że umowa cesji przenosiła tę konkretną wierzytelność stanowiącą źródło żądania powoda. W konsekwencji zbędnym było przedłożenie całości wykazu wierzytelności, zwłaszcza, że pozostałe wierzytelności musiałyby zostać zanonimizowane. Odnośnie zaś przedłożonego dokumentu oczywistym pozostaje, że dla jego waloru dowodowego nie ma znaczenia sposób jego anonimizacji w zakresie innych wierzytelności (w przedmiotowej sprawie wierzytelności te zostały „wykasowane”), istotnym jest bowiem, że dokument ten został sygnowany parafą przez osoby zawierające umowę cesji, nadto do pozwu zostało przedłożone notarialne poświadczenie podpisów również pod załącznikami, co zdaniem Sądu jest wystarczające do stwierdzenia jego autentyczności. W ocenie Sądu w świetle zaoferowanego przez powoda materiału dowodowego nie budzi również wątpliwości okoliczność, że umowa cesji odniosła skutek rzeczowy. Przypomnienia wymaga, że warunkiem przejścia wierzytelności było uiszczenie przez powoda całości ceny, co też powód uczynił i przedłożył oświadczenie pierwotnego wierzyciela o spełnieniu na jego rzecz warunku skuteczności cesji, tj. zapłacie ceny. Godzi się ponadto przypomnieć, że zgodnie z dyspozycją art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. Jest to jedynie zmiana podmiotowa stosunku zobowiązaniowego. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy przelewu, wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami. Wyjaśnić również należy, że ewentualny brak zawiadomienia dłużnika o dokonanej cesji w żaden sposób nie wpływa na jej skutki. Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, iż strona powodowa wykazała swoją legitymację procesową. Złożone do akt dokumenty pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że przejście wierzytelności miało miejsce, wynika z nich bowiem kiedy i pomiędzy jakimi stronami doszło do zawarcia umowy przelewu wierzytelności, wobec kogo wierzytelność przysługiwała, jakie było źródło jej powstania oraz jaka była wysokość zadłużenia pozwanej w dacie nabycia wierzytelności przez powoda.

W dalszej kolejności wskazać należy, że powód oparł swoje żądanie na łączącej pozwanego z pierwotnym wierzycielem umowie kredytu. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.2024.1497) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się każdą umowę, w której instytucja taka jak bank, firma pożyczkowa lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo- kredytowa udziela lub zobowiązuje się udzielić konsumentowi kredytu w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia. Do kredytu konsumenckiego zaliczają się min. pożyczki, kredyty bankowe, a także umowy, w których kredytodawca przekazuje środki osobie trzeciej, a konsument zobowiązuje się je zwrócić. Z istoty umowy kredytu wynika, że bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych zwykle w harmonogramie terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu, a co do zasady w umowie kredytu powinny zostać określone min. zasady i termin spłaty kredytu; taki harmonogram spłaty kredytu został w niniejszej sprawie ustalony, (zob. sygn. akt III Ca 1661/20 - Wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 28 maja 2021 r., LEX nr 3314555 )

W ocenie Sądu powód wykazał, że pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem , tj. (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę kredytu gotówkowego w dniu 21 lutego 2019 roku, w ramach której udostępniono mu środki pieniężne. W świetle złożonych dokumentów wykazane zostało, iż strony zawarły ważnie umowę kredytu, a kwota zawarta w umowie została wydana do dyspozycji pozwanego przelewem bankowym na wskazany przez niego rachunek bankowy. Przede wszystkim wskazać należy, że umowa ta zawarta została w Oddziale Banku w formie pisemnej. Powód własnoręcznie podpisał się pod umową kredytu z dnia 21 lutego 2019 roku i potwierdził prawdziwość zawartych w niej informacji, w tym o numerze konta, na jaki ma wpłynąć kwota udzielonego mu kredytu. Dodatkowo pozwany własnoręcznym podpisem w dniu 21 lutego 2019 roku podpisał pełnomocnictwo dla Banku do pobierania środków z jego konta osobistego, w którym to banku posiadał rachunek płatniczy z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Dodatkowo strona powodowa przedstawiła wydruk z historii rachunku pozwanego, z którego wynika, że kwota kredytu wpłynęła na jego konto. Jak wynika z zestawienia spłat kredytu, pozwany przez pewien czas dokonywał dobrowolnych spłat zgodnie z umową, jednakże w trakcie trwania umowy zaczęły pojawiać się opóźnienia w spłacie kredytu. Na skutek braku terminowej spłaty zobowiązania, pierwotny wierzyciel wystosował do pozwanego wezwanie do zapłaty, a następnie w dniu 31 marca 2021 roku wypowiedział umowę.

Jednakże w ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy albowiem brak jest dowodu doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty pod rygorem wypowiedzenia oraz samego wypowiedzenia. Po pierwsze wskazać należy, że pozwany jako swój adres do korespondencji wskazał w umowie z dnia 21 lutego 2019 roku (...)-(...) J., ul. (...). Tymczasem pisma te kierowane były do pozwanego na adres ulica (...), (...)-(...) P.. Nie wiadomo na jakiej podstawie na ten adres pierwotny wierzyciel kierował wezwanie do zapłaty oraz wypowiedzenie. Przede wszystkim brak jest oświadczenia pozwanego, że jest to jego nowy adres do doręczeń. Co istotne, w toku niniejszego postępowanie komornik sądowym przy Sądzie Rejonowym w Staszowie S. K. ustalił, że pozwany nigdy nie mieszkał pod tym adresem a pod adresem C. 12 w P. znajdują się tylko lokale użytkowe – sklepy w galerii w P.. Nie można zatem uznać, że wezwania kierowane były na adres pozwanego. Po drugie powód nie przedłożył potwierdzenia odbioru przez pozwanego wezwania do zapłaty z dnia 22.02.2021 roku. Przedłożone zaś potwierdzenie odbioru wypowiedzenia umowy datowane na dzień 31.03.2021 roku zostało podpisane przez osobę o imieniu i nazwisku, której danych Sąd nie mógł odczytać ani zweryfikować. Z pewnością nie przez pozwanego. Skoro wypowiedzenie to kierowane było na adres galerii handlowej nie można uznać osoby, która to wypowiedzenie odebrała za dorosłego domownika, tym samym zastosować fikcji doręczenia pozwanemu w/w wypowiedzenia. Tak naprawdę nie wiadomo kim była osoba, która przedmiotowe wypowiedzenie odebrała, czy była upoważniona do jego odbioru i czy przekazała je pozwanemu. Pierwotny wierzyciel nie zastosował bowiem wymogów przewidzianych w art. 75 i 75 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324).

Z tych powodów nie można uznać, że pozwanemu została skutecznie wypowiedziana przedmiotowa umowa pożyczki. Z tych powodów niezasadne było żądanie pozwu w części dotyczącej kwoty 8137,46 zł tytułem naliczonych przez wierzyciela odsetek ustawowych za opóźnienie naliczanych od kwoty niespłaconego kapitału od dnia następującego po dniu wymagalności, tj. 28.05.2021 roku do dnia wytoczenia powództwa.

Zasadne roszczenie powodowa obejmowało w całości kwotę 28.857,09 zł tytułem niespłaconego kapitału oraz kwotę w wysokości 80,05 zł tytułem odsetek. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami łączącej strony umowy miała zostać ona w całości spłacona do dnia 20.02.2024 roku. Zatem wobec nieskutecznego wypowiedzenia umowy przez pierwotnego wierzyciela, odsetki od całości zadłużenia mogły być liczone dopiero po postawieniu całej wierzytelności w stan wymagalności, tj. od dnia 21 lutego 2024 roku. Odsetki liczone od tej daty od niespłaconego kapitału do dnia wytoczenia powództwa czyli 1 marca 2024 roku wynoszą 80,05 złotych.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 28.937,14 zł (28.857,09 zł + 80,05 zł), oddalając powództwo
w pozostałej części. (pkt I i II wyroku)

O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeśli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, choćby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Strona powodowa domagała się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu. Sąd, orzekając o żądaniu odsetkowym, określił zatem datę początkową wymagalności odsetek za opóźnienie zgodnie ze wskazaniem powoda tj. od dnia 2 marca 2024 r.

Biorąc pod uwagę ostateczny wynik procesu Sąd ocenił, że strona powodowa wygrała proces w 78 % i przy zastosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik procesu w trybie art. 100 k.p.c. rozdzielił koszty procesu zasądzając od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 5. 646,42 zł. Łącznie koszty po stronie powodowej wyniosły 7239 zł. Złożyły się na nie: opłata do pozwu w kwocie 1850 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3600 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz zaliczka uiszczona na poczet wynagrodzenia kuratora w kwocie 1771,20 zł. Skoro powód wygrał sprawę w 78 % należał mu się zwrot poniesionych kosztów w wysokości 5646,42 zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt IV wyroku.

Jednocześnie Sąd przyznał adw. P. M. pełniącemu obowiązki kuratora nieznanego z miejsca pobytu pozwanego S. W. wynagrodzenie w kwocie 1771,20 zł, w tym z podatkiem VAT w wysokości 23 % od tej sumy stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilne z dnia 9 marca 2018 r. przy uwzględnieniu wskazanej przez powoda wartości przedmiotu sporu, nakazując wypłatę wynagrodzenia z zaliczki uiszczonej przez powoda. Wysokość wynagrodzenia kuratora są ustalił stosownie do § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej „kuratorem”, ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40 % stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22 ⁵ ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł.