Portal Orzeczeń

Sygn. akt I C 123/24 upr.

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego w Staszowie

z dnia 15 listopada 2024 roku

Pozwem z dnia 03.04.2024 roku (data nadania) powód (...) 1 Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika domagał się zasądzenia od pozwanej A. K. kwoty 9 114,01 zł wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

Powód wskazał, że jest nabywcą wierzytelności wynikającej z umowy ugody nr 8/1200080/2020 z dnia 29 czerwca 2020 roku. Przedmiotowa wierzytelność stanowi sumę kapitału udzielonej przez (...) pożyczki i odsetek karnych. Powód wyjaśnił, że w ramach swojej działalności zbywca wierzytelności, czyli Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo – Kredytowa im. F. S. z siedzibą w G. zawarła w dniu 29 czerwca 2020 roku z pozwaną A. K. umowę ugody, której przedmiotem było ustalenie warunków spłaty należności powoda względem pożyczkobiorcy, a wynikającej z udzielonej pożyczki nr (...) z dnia 22 grudnia 2014 roku. Powód zaznaczył, że pozwana mimo zobowiązania wynikającego z umowy, nie uregulowała rat pożyczki w ustalonych przez strony terminach, tym samym pożyczkodawca uzyskał podstawę do wypowiedzenia stosunku umownego. Wypowiedzenie umowy skutkowało wymagalnością roszczenia z dniem 28 maja 2022 roku. Co więcej, pożyczkodawca przed wypowiedzeniem umowy ugody wzywał pozwaną do dobrowolnego uregulowania zadłużenia. Pozwany ponadto wyszczególnił, że wysokość zadłużenia stanowi sumę następujących kwot:

- kapitału w wysokości 6 659,62 zł

- odsetek karnych i zwykłych w wysokości 2 454, 39 zł.Tym samym powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 9 114,01 zł.

Na zakończenie powód wskazał, że umocowanie do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w imieniu obu stron zweryfikował notariusz oraz potwierdził w klauzuli poświadczeniowej. W związku z tym należy uznać, że notariusz urzędowo zaświadczył, iż obie strony występujące w imieniu cedenta i cesjonariusza były należycie umocowane do zawarcia umowy (k. 3-5).

W dniu 10 kwietnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Staszowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający żądanie pozwu (k. 66.).

W dniu 2 maja 2024 r. (data nadania) pozwana reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika skutecznie wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając go w całości, przez co nakaz utracił moc (k.72.).

We wniesionym sprzeciwie pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz od strony powodowej kosztów procesu. Ponadto podniosła ona zarzut:

- niewykazania wysokości zobowiązania, w zakresie spełnienia świadczenia z tytułu umowy pożyczki, z której roszczenia następnie miały stać się podstawą do zawarcia ugody,

- abuzywności postanowień umownych dotyczących prowizji, ubezpieczenia, a także naliczenia odsetek do wyżej wskazanych kosztów, które zawarte zostały w umowie pożyczki.

W ocenie pozwanej powód nie wykazał, że z tytułu zawartej umowy pożyczki roszczenia nie zostały spełnione. Jednocześnie wskazała ona, że przedmiotowa umowa pożyczki w sposób wadliwy opisuje Całkowitą Kwotę Kredytu bowiem obejmuje kredytowane koszty pozaodsetkowe, co jest sprzeczne z definicją (...). Powołując się na orzecznictwo pozwana zaznaczyła również, że prowizja obejmująca wynagrodzenie za usługi związane z badaniem, udzielaniem, przetwarzaniem pożyczki lub kredytu powstała w związku z udzielaniem tej pożyczki lub kredytu nie może zostać uznana za stanowiącą główne zobowiązania wynikające z umowy o kredyt. W związku z powyższym prowizja wynosząca 960 zł jest zdaniem pozwanej rażąco zawyżona. Powód nie przedstawił także wiarygodnego materiału pozwalającego na ocenę zasadności wygenerowania kosztów w takiej wysokości. Pozwana wskazała także, że suma kosztu zabezpieczenia oraz prowizji w umowie pożyczki wynosiła 2 516.52 zł, a zatem w relacji do udzielonego kapitału była to kwota zawyżona bowiem wynosiła ponad ¼ pożyczonej kwoty. Rekapitulując zadłużenie z tytułu odsetek umownych bez uwzględnienia kredytowanych prowizji oraz ubezpieczenia kwota ta wynosiłaby ok. 5 555,10 zł, podczas gdy po doliczeniu ubezpieczenia oraz prowizji wynosi ona ponad 6 907,32 zł. W ocenie pozwanej, jeżeli przyjąć, że wskazana w treści ugody z czerwca 2022 roku, jaką załączył do umowy powód kwota należności na dzień jego sporządzenia odpowiadała wysokości aktualnego na ten czas zadłużenia, to należy przyjąć, że roszczenia powoda zostały zaspokojone w całości (k. 72-75.).

W odpowiedzi na sprzeciw (k. 83-92) powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W obszernym wywodzie powód podtrzymał swoje twierdzenia, zaprzeczając zarzutom podniesionym przez pozwaną. Powód podkreślił, że pozwaną i (...) łączyła umowa ugody nr 8/1200080/2020 z dnia 29.06.2020 roku, której przedmiotem była umowa pożyczki nr (...) z dnia 22.12.2014 roku. Z uwagi na nieterminową spłatę, pożyczkodawca dokonał wypowiedzenia stosunku umownego, co spowodowało wymagalność całości należności wraz z odsetkami. Powód wskazał także, że na dzień wniesienia pozwu zaległa kwota w wysokości 9 114,01 zł składa się z pozostałego kapitału pożyczki w wysokości 6 659,62 zł oraz odsetek skapitalizowanych w wysokości 2 454,39 zł. Subiektywne odczucie pozwanej, że pozaodsetkowe koszty są nadmiernie wygórowane nie znajduje natomiast uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy. Powód podkreślił, że wysokość prowizji w przedmiotowej sprawie nie stanowi naruszenia żadnego obowiązującego przepisu i nie została ona ustalona na poziomie odbiegającym od stosowanych w analogicznych pożyczkach przez inne instytucje finansowe. Odnośnie zarzutów pozwanej, powód przyznał, że umowa zabezpieczona była ubezpieczeniem, jednak zgodnie z informacjami uzyskanymi od pierwotnego wierzyciela zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia nastąpił na wniosek klienta w dniu 2 grudnia 2012 roku, w kwocie 316,20 zł. W ocenie powoda roszczenie jest zasadne.

W kolejnych pismach procesowych strony podtrzymały swoje twierdzenia, a ich stanowiska do końca procesu nie uległy już zmianie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana A. K. oraz Spółdzielcza (...) z siedzibą w G. zawarli w dniu 8 maja 2013 roku umowę o prowadzenie indywidualnego konta spółdzielczego. W dniu 22 grudnia 2014 roku pozwana A. K. oraz Spółdzielcza (...) z siedzibą w G. zawarli umowę pożyczki (kredytu konsumenckiego) nr (...). Na podstawie tej umowy Kasa udzieliła pozwanej na wniosek z dnia 8 grudnia 2014 roku pożyczki na warunkach określonych przedmiotową umową. Całkowita kwota pożyczki wskazana w umowie wynosiła 12 000 zł, a umowa zawarta została na okres od 22 grudnia 2014 roku do 10 listopada 2024 roku. Pożyczka oprocentowana została według zmiennej stopy procentowej ustalonej przez Zarząd Kasy wynoszącej w dniu zawarcia umowy 10 % w skali roku. Stopa procentowa została pomniejszona o 1,00 punkt procentowy w związku z zobowiązaniem się przez pożyczkobiorcę do przekazywania przelewem kwoty nie mniejszej niż 4 300 zł miesięcznie celem zasilenia rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego prowadzonego na rzecz pożyczkobiorcy w Kasie. Stopa procentowa podlegała podwyższeniu o 2 pkt procentowe w przypadku wygaśnięcia z jakiegokolwiek powodu ochrony ubezpieczeniowej stanowiącej wymagane przedmiotowa umową zabezpieczenie spłaty pożyczki. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...)) wynosiła 19,55%, a całkowita kwota do spłaty wynosiła 22 065,83 zł. Pożyczka miała zostać spłacona wraz z należnymi odsetkami do dnia 10 listopada 2024 roku, a jej spłata następować miała w ratach miesięcznych , w terminach i kwotach wskazanych w harmonogramie spłaty pożyczki, który stanowił załącznik nr 2 do przedmiotowej umowy. Szacunkowy całkowity koszt kredytu wynosił 10 065,83 zł, a szacunkowa wartość odsetek 6 907,32 zł. Pożyczkobiorca był zobowiązany ponadto ponieść koszty związane z zawarciem umowy w wysokości 40 zł tytułem opłaty przygotowawczej oraz kwotę 960 zł tytułem prowizji za udzielanie pożyczki. Zabezpieczeniem przyznanej pożyczki było przystąpienie do umowy ubezpieczenia grupowego WALOR 2014-12-22. Pożyczkobiorca był zobowiązany do uiszczenia na rzecz Kasy opłaty stanowiącej zwrot kosztów ubezpieczenia w całym okresie obowiązywania umowy. Opłata za ubezpieczenie płatna była jednorazowo w dacie wypłaty pożyczki i w kwocie 1 556,52 zł.

Zabezpieczeniem przyznanej pożyczki było także poręczenie wg prawa cywilnego, którego koszt wynosił 601,99 zł. Pozwana bowiem w dniu 22 grudnia 2014 roku zawarła jednocześnie umowę poręczenia z Fundacją (...) z siedzibą w G., zgodnie z którą Fundusz udzielił pozwanej poręczenia obejmującego spłatę 80 % pozostałego do spłaty zobowiązania pozwanej z tytułu kapitału pożyczki udzielonej przez Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo – Kredytową w wysokości 9600 zł liczonego z wyłączeniem należności ubocznych oraz wszelkich innych kosztów

Po zawarciu umowy pożyczki na indywidualny rachunek pozwanej prowadzony przez pożyczkodawcę przekazana została z tytułu zawartej umowy kwota w wysokości 11.040 zł. Kwota ta stanowiła wysokość przyznanego pozwanej z tytułu udzielonej umowy pożyczki kredytu w kwocie 12.000 zł po potrąceniu kwoty prowizji w wysokości 960 zł. Dodatkowo od tej kwoty odjęte zostały wskazane wyżej koszty związane z zawarciem umowy w wysokości 40 zł tytułem opłaty przygotowawczej oraz kwota ubezpieczenia w wysokości (...),52. Dodatkowo z rachunku pozwanej pobrano kwotę w wysokości 601,99 zł z tytułu pokrycia kosztów zawartej umowy poręczenia z Fundacją (...) z siedzibą w G.. Jak wynika z zestawienia operacji z rachunku płatniczego IKS pozwanej w rzeczywistości do swobodnej dyspozycji zostały udostępnione po odjęciu wszelkich kosztów środki w wysokości 8841,49 zł.

Pozwanej nie została udostępniona w całości kwota 12.000 zł wskazana w umowie, od której to kwoty pożyczkodawca naliczał odsetki jako od kwoty udzielonego kapitału pożyczki.

Kasa zastrzegła sobie także prawo do wypowiedzenia przedmiotowej umowy z 30-dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie okresu wypowiedzenia całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki udzielania pożyczki nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy pożyczkobiorca nie zapłacił w terminach określonych w umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności po uprzednim wezwaniu go listem poleconym do zapłaty zaległych rat w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy.

W dniu 15 kwietnia 2020 roku pożyczkodawca wypowiedział pozwanej umowę nr (...). Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni a pozwana pismo zawierające oświadczenie pożyczkodawcy o wypowiedzeniu umowy pożyczki odebrała w dniu 21.02.2020 roku. Roszczenie z tytułu wypowiedzenia w/w umowy stało się wymagalne z dniem 22.05.2020 roku i na dzień wymagalności łączna kwota zadłużenia obejmująca pozostały do spłaty kapitał wraz z odsetkami wynosiła 7876,18 zł.

Dowód: Umowa pożyczki gotówkowej nr (...) (k.34-36), zestawienie operacji z rachunku płatniczego IKS (k. 39 – 48, 93 - 102), regulamin indywidualnych kont spółdzielczych (k. 103 – 108), umowa o prowadzenie indywidulanego konta spółdzielczego (k. 109 – 110), dyspozycja potrącenia (k. 111), wniosek o przyznanie pożyczki (k. 112 – 116), umowa poręczenia (k. 117 – 118), wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania (k. 120 – 122), wypowiedzenia umowy z dnia 15.04.2020 wraz z potwierdzeniem odbioru (k. 124).

W dniu 29 czerwca 2020 roku między pożyczkodawcą Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową im. F. S. z siedzibą w G., a A. K. zawarta została Umowa ugody nr 8. Przedmiotem tej ugody była wierzytelność przysługująca Kasie wobec dłużnika z tytułu umowy pożyczki nr (...) z dnia 22/1/2014 roku. Strony zgodnie oświadczyły, że wierzytelność wynikająca z powyższej umowy pożyczki na dzień podpisania przedmiotowej umowy ugody była wymagalna w całości i wynosiła 7 971,06 zł, i składały się na nią:

- kapitał w wysokości 7 506,61 zł,

- odsetki umowne należne z umowy w kwocie 360,24 zł

- odsetki za opóźnienie należne od dnia podpisania ugody w kwocie 104,21 zł.

Umowa ugody została zawarta na okres od 29 czerwca 2020 roku do 10 sierpnia 2029 roku. Kwota kapitału w wysokości 7 506,61 zł oprocentowana została według zmiennej stopy procentowej ustalonej przez Zarząd Kasy, wynoszącej w dniu zawarcia umowy 7,20 %. Przedmiotową ugodą pozwana zobowiązana została do spłaty należności objętej ugodą wraz z należnymi odsetkami do dnia 10 sierpnia 2029 roku. Spłata ugody następować miała natomiast w ratach miesięcznych w terminach i kwotach wskazanych w harmonogramie spłaty, który stanowić miał załącznik nr 1 do przedmiotowej ugody. Szacunkowy całkowity koszt ugody wynosił 2 913,33 zł, natomiast szacunkowa wartość odsetek wynosi 2 913,33 zł. Kasa zastrzegła sobie prawo do wypowiedzenia umowy ugody z 30-dniowym terminem wypowiedzenia i postanowienia po upływie okresu wypowiedzenia całej ugody wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki ugody nie zostały dotrzymane, a także w przypadku gdy dłużnik nie zapłaci w terminie określonym w umowie ugody pełnych rat.

Dowód: Umowa ugody nr 8 (k.17-21.).

W kwietniu 2022 roku pismem z dnia 12 kwietnia 2022 roku Pożyczkodawca wypowiedział pozwanej umowę ugody z dnia 29 czerwca 2020 roku, które pozwana odebrała 27 kwietnia 2022 roku. Uprzednio pismami z dnia 25.02.2022 roku oraz 28.03.2022 roku pożyczkodawca wzywał pozwaną do zapłaty przeterminowanego zadłużenia, które to wezwania zostały nadane na adres korespondencyjny pozwanej. Na dzień wypowiedzenia umowy zaległy niespłacony przez pozwaną kapitał wynosił 7506,61 zł.

Pozwana łącznie dokonała na poczet umowy nr (...) przed jej wypowiedzeniem wpłat w wysokości 9507,74 zł. Po dniu zawarcia ugody nr 8/1200080/2020 z dnia 29.06.2020 roku pozwana wpłaciła dodatkowo łączną kwotę w wysokości 2833,44 zł. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia nastąpił na wniosek pozwanej dnia 2 grudnia 2012 roku w kwocie 316,20 zł.

Dowód: Wypowiedzenie umowy ugody (k. 22.), Potwierdzenie odbioru (k.23.), harmonogram spłaty pożyczki (k. 26 – 27), wezwanie do zapłaty z dnia 25.02.2022 oraz z dnia 28.03.2022 r. wraz z potwierdzeniem nadania (k. 28 – 31)

W dniu 29 września 2022 roku pierwotny wierzyciel, tj. Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo – Kredytowa im. F. S. oraz strona powodowa P. 1 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty zawarli umowę przelewu wierzytelności. Przedmiotem tej umowy był przelew wierzytelności wynikających między innymi z umów kredytów i pożyczek zawieranych w toku prowadzonej przez pożyczkodawcę działalności. Umowa obejmowała 3 673 wierzytelności. W punkcie 4.2 przedmiotowej umowy znajduje się wyciąg z wykazu wierzytelności objętych umową, zgodnie z którym pod pozycją 657 ujawnione zostały wierzytelności przysługujące pożyczkodawcy wobec pozwanej A. K. z tytułu umowy z dnia 29.06.2020 r. nr (...) oraz umowy z dnia 22.12.2014 roku nr (...).

W dniu 12 grudnia 2022 roku powód i pozwana zawarli ugodę, w wyniku której uzgodnili, że dotyczy ona spłaty wymagalnego roszczenia wynikającego z umowy pożyczki nr (...), zawartej dnia 22.12.2014 roku pomiędzy pozwaną a Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową. Na dzień zawarcia ugody wierzytelność wynosiła 7 410,99 zł. Na kwotę tą składały się:

- kapitał pożyczki – 6 659,62 zł

- odsetki od pożyczki - 85,81 zł

- odsetki za opóźnienie – 665,56 zł

W dniu 22 marca 2023 roku powód i pozwana zawarli ugodę, w wyniku której uzgodnili, że dotyczy ona spłaty wymagalnego roszczenia wynikającego z umowy pożyczki nr (...), zawartej dnia 29 czerwca 2020 roku pomiędzy pozwaną a Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo-Kredytową. Na dzień zawarcia ugody wierzytelność wynosiła 7 858,01 zł. Na kwotę tą składały się:

- kapitał pożyczki – 6 659,62 zł

- odsetki od pożyczki - 85,81 zł

- odsetki za opóźnienie – 1 112,58 zł

Wierzyciel pod warunkiem wywiązania się przez pozwaną z warunków przedmiotowej ugody, w okresie jej obowiązywania miał wstrzymać się od naliczania odsetek. Pozwana podpisaną ugoda zobowiązała się uregulować zadłużenie w 131 miesięcznych ratach, płatnych na rachunek powoda. Pozwana nie ponosiła żadnych dodatkowych kosztów związanych z zawarciem ugody.

Dowód: Umowa przelewu wierzytelności (k.12-14.), notarialne poświadczenia podpisów (k. 15 – 16), Ugoda z 22 marca 2023 roku (k. 52-54), umowa ugody z dnia 12.12.2022 r. (k. 49 – 51), aktualny harmonogram spłaty pożyczki (k. 55 – 56)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego złożonego do akt sprawy, przede wszystkim dokumentów prywatnych i wydruków przedłożonych przez stronę powodową.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Materiał dowodowy przedłożony przez stronę powodową nie pozwolił na uznanie, że powód wykazał zasadność roszczenia dochodzonego pozwem.

Co prawda nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pozwanej dotyczący braku wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem albowiem powód przedłożył wypowiedzenie umowy kredytu z dnia 22 grudnia 2014 roku oraz jego doręczenie pozwanej, jak również poprzedzające wypowiedzenie wezwania do zapłaty z dowodem nadania ich na adres korespondencyjny pozwanej, jak również wypowiedzenie ugody zawartej z pierwotnym wierzycielem. To jednakże zasadny okazał się zarzut pozwanej braku podstaw do naliczania przez pierwotnego wierzyciela odsetek od kredytowanych kosztów kredytu oraz abuzywności części postanowień umownych łączących pozwaną z pierwotnym wierzycielem.

Strona powodowa jako źródło zobowiązania pozwanej wskazywała umowę kredytu z dnia 22 grudnia 2014 roku, jak i późniejsze zawarte w jej wykonaniu umowy ugód, zarówno z pierwotnym wierzycielem jak i stroną powodową. Wskazać należy jednak, że to postanowienia umowy głównej zawartej dnia 22 grudnia 2014 roku kształtowały wysokość zobowiązania pozwanej względem pierwotnego wierzyciela i to w stosunku to tych postanowień umownych pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty złożyła zarzuty między innymi co do ich abuzywność w odniesieniu do wysokości kosztów udzielenia pożyczki, jak również naliczania odsetek od tych kosztów.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że stosownie do art. 5 pkt. 8 u.k.k. całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta, to suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. Tak rozumiana całkowita kwota do zapłaty została wprost w umowie określona (jej pkt 12) i wynosiła 22.065,83 zł.

Stosownie do art. 5 pkt. 7 u.k.k. całkowita kwota kredytu – to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a więc bez kredytowanych kosztów kredytu. Tak rozumiana całkowita kwota kredytu (jako jedna z dwóch składowych całkowitej kwoty do zapłaty) nie została jednoznacznie określona w umowie pożyczki. W jej pkt 5 wskazano bowiem, że kwota kredytu wynosi 12.000 zł, tym samym nie była to kwota środków pieniężnych faktycznie udostępnionych pozwanej, z wyłączeniem tej ich części, które obejmują kredytowane koszty kredytu. Pozwanej nie została udostępniona w całości kwota 12.000 zł, bowiem od tej kwota odliczona została prowizja, opłata przygotowawcza, składka na ubezpieczenie społeczne oraz opłata za udzielenie poręczenia. Po zawarciu umowy pożyczki na indywidualny rachunek pozwanej prowadzony przez pożyczkodawcę przekazana została z tytułu zawartej umowy kwota w wysokości 11.040 zł. Kwota ta stanowiła wysokość przyznanego pozwanej z tytułu udzielonej umowy pożyczki kredytu w kwocie 12.000 zł po potrąceniu kwoty prowizji w wysokości 960 zł. Dodatkowo od tej kwoty odjęte zostały wskazane wyżej koszty związane z zawarciem umowy w wysokości 40 zł tytułem opłaty przygotowawczej oraz kwota ubezpieczenia w wysokości (...),52. Dodatkowo z rachunku pozwanej pobrano kwotę w wysokości 601,99 zł z tytułu pokrycia kosztów zawartej umowy poręczenia z Fundacją (...) z siedzibą w G.. Jak wynika z zestawienia operacji z rachunku płatniczego IKS pozwanej w rzeczywistości do swobodnej dyspozycji zostały udostępnione po odjęciu wszelkich kosztów środki w wysokości 8841,49 zł.

Stosownie do art. 5 pkt. 6 u.k.k. całkowity koszt kredytu, to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności: a)

odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz

b) koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta.

Tak rozumiany całkowity koszt kredytu nie został wprost wskazany w umowie pożyczki biorąc pod uwagę jej treść. Pozwana nie została o kwocie całkowitego kosztu kredytu w żaden sposób poinformowana, w szczególności nie wynikał on także ze stanowiącego integralną część umowy harmonogramu spłat (k.15). O tym ile wynosił całkowity koszt kredytu można było jedynie pośrednio wnioskować z zapisu punktu 17 umowy zgodnie z którym miał on wynosić 10.065,83. Z zapisu tego wynika, ze wartość odsetek ma wynieść 6907,32 zł, dodatkowo pozwana ma ponieść koszty w wysokości 40 zł tytułem opłaty przygotowawczej oraz 960 zł tytułem prowizji. . Dodatkowo przepis ten odsyłał to kosztów związanych z ustanowieniem zabezpieczeń tj. pkt 24 b, w którym to punkcie wskazano, że koszt zabezpieczenia poręczenia wynosi 601,99 zł oraz kosztów skazanych w punkcie 24 a umowy, w którym wpisano, iż koszt przystąpienia do umowy ubezpieczenia wynosi 1556,52 zł. Dopiero w wyniku analizy tej „kaskadowej” regulacji poprzez odpowiednią rekonstrukcję można było wywnioskować, że całkowity koszt kredytu (w rozumieniu art. 5 pkt. 6 u.k.k.), jako suma tych w/w kwot cząstkowych wynosił 10.065,83, 22 zł, ale raz jeszcze podkreślić należy – nie był pozwanej przez pożyczkodawcę wprost wskazany. Bowiem z jednej strony całkowity koszt kredytu został wpisany częściowo do kwoty udzielonej pożyczki, której wysokość określono na kwotę 12.000 zł, mimo iż pozwana do dyspozycji otrzymała kwotę 8841,49 zł, drugi raz doliczony do kosztów kredytu wraz z odsetkami. Powyższe oznacza, że ta sama kwota jednocześnie została w umowie wpisana do całkowitego kosztu kredytu oraz do kapitału pożyczki.

Już zatem z treści tych przywołanych regulacji ustawowych jednoznacznie wynika, że koszty kredytu, jeżeli nawet zostają skredytowane, to w ramach tej całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta mieszczą się nie w całkowitej kwocie kredytu (czyli w środkach pieniężnych faktycznie udostępnionych konsumentowi do jego swobodnej dyspozycji), a w całkowitym koszcie kredytu. Taka powinność w zakresie informacji konsumenta przez kredytodawcę wynika wprost z art. 37 ust. 1 i 2 u.k.k. i w sposób oczywisty aktualizowała się także w tym konkretnym przypadku, ale kredytodawca takiego obowiązku względem kredytobiorcy nie dopełnił, skoro w „Raty kapitałowe” włączył także koszty kredytu w postaci opłaty przygotowawczej, prowizji, składki na ubezpieczenie oraz opłaty za udzielenie poręczenia, nie wyodrębniając tych kosztów.

Po trzecie, w konsekwencji włączenia prowizji wraz z wyżej opisanymi kosztami do kapitału podlegającego spłacie zostały także od niej naliczone odsetki, co wynika z analizowanego harmonogramu. To postanowienie umowy jako w pełni korelujące z treścią omówionego już harmonogramu jedynie potwierdzało, że umowa nakładała na pozwaną obowiązek spłaty także i tej części kredytu, która obejmowała skredytowane pozaodsetkowe koszty w postaci prowizji i składek na ubezpieczenie, ale co istotne - wraz z odsetkami umownymi.

Skoro zatem odsetki stanowią element całkowitego kosztu kredytu, a zostały one policzone w sposób nieprawidłowy, tj. nie od całkowitej kwoty kredytu, ale od sumy tej kwoty oraz kwoty prowizji, opłaty przygotowawczej, składki ubezpieczeniowej oraz wynagrodzenia za zawarcie umowy poręczenia z Fundacją (...) z siedzibą w G. to należało uznać, że wskazana w umowie kwota odsetek jest zawyżona, a w konsekwencji zawyżone są i całkowite koszty kredytu, i obliczona z ich wykorzystaniem (...). Odsetki, które wchodzą w skład kosztów kredytu, liczone są od kwoty kapitału oraz opisanych wyżej kosztów umowy, a zatem stanowią inną wartość procentową. Istotą odsetek kapitałowych jest to, że stanowią wynagrodzenie dla kredytodawcy za to, że kredytobiorca korzysta z jego środków pieniężnych. Naliczanie odsetek od pozaodsetkowych kosztów udzielenia kredytu konsumenckiego nie zasługuje na aprobatę także z tego powodu, że odsetki za korzystanie z kapitału zostały zaliczone przez ustawodawcę w art. 5 ust 6 u.k.k. do kosztów kredytu, a więc do tej samej kategorii co opłaty i prowizje. W rezultacie podzielić należało w całości stanowisko strony pozwanej, iż wysokość odsetek określona w umowie została bezpodstawnie zawyżona. Kredytodawca niewątpliwie może naliczać odsetki od kwoty pożyczonego kapitału, jednakże tylko i wyłącznie kwota kapitału rzeczywiście udostępnionego kredytobiorcy może stanowić podstawę naliczania oprocentowania przez cały okres trwania umowy pożyczki. Brak więc podstaw do obciążania kredytobiorcy odsetkami od kosztów kredytu. W ocenie Sądu koszty kredytu i całkowita kwota kredytu to odrębne kategorie pojęciowe i nie jest dopuszczalne, aby pewna kwota pieniężna mogła jednocześnie stanowić część składową każdej z nich. Skoro prowizja została zakwalifikowana wprost do kategorii kosztów kredytu konsumenckiego, to nie może jednocześnie być częścią całkowitej kwoty kredytu, od której będą pobierane dalsze koszty, w tym odsetki. Przyjęcie odmiennej interpretacji stanowiłoby akceptację dla praktyki pobierania kosztów od kosztów umowy kredytowej. Powyższa wykładnia zgodna jest ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 kwietnia 2016 roku, C-377/14, EU:C:2016:283, zgodnie z którym całkowita kwota kredytu i całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta są pojęciami odrębnymi i w związku z tym całkowita kwota kredytu nie może obejmować żadnych kwot należących do całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. I tak całkowita kwota kredytu w rozumieniu art. 3 lit. I) i art. 10 ust. 2 Dyrektywy (...) nie obejmuje żadnych kwot, których przeznaczeniem jest wywiązanie się z zobowiązań podjętych w ramach odnośnej umowy o kredyt, takich jak koszty administracyjne, odsetki, opłata za udzielenie kredytu czy wszelkie inne typy kosztów, które musi ponieść konsument.

Mając na uwadze powyższe Sąd poddał analizie w/w postanowienia umowy z dnia 22 grudnia 2014 roku pod kątem stwierdzenia jej nieważności. Zacząć trzeba od najdalej idącego w skutkach prawnych – już co do samej zasady - zagadnienia, tj. bezwzględnej nieważności umowy pożyczki, którą sąd rozpoznający sprawę – niezależnie od treści zarzutu i trybu postępowania powinien brać pod uwagę z urzędu (p. także wyrok SN z dnia 5.07.2000 r., I CKN 290/00). Ponadto rozważenie podniesionych przez pozwaną zagadnień związanych z abuzywnością w/w postanowień umownych aktualizuje się dopiero w sytuacji, w której wykluczona zostaje nieważność umowy.

W ocenie Sądu oprocentowanie kredytowanych kosztów kredytu konsumenckiego co do zasady miało na celu obejście prawa w rozumieniu art. 58 § 1 kc. Po pierwsze, z przywołanego już art. 5 pkt. 6 lit. a i b u.k.k., wynika, że prowizje, koszty usług ubezpieczeniowych oraz odsetki stanowią odrębne składniki całkowitego kosztu kredytu. Innymi słowy każdy nich jest od siebie odrębny i stanowi pochodną całkowitej kwoty kredytu i od niej powinien być naliczany. Takiego warunku nie spełnia natomiast przypadek w której jeden składnik kosztu kredytu (odsetkowy) jest naliczany od innego składnika kosztu kredytu (pozaodsetkowego). Tak jest właśnie w sytuacji, w której odsetki są naliczane od prowizji, opłaty przygotowawczej, opłaty za udzielenie poręczenia czy składki na ubezpieczenie kredytu. Po drugie, same prowizje i koszty usług ubezpieczenia, a więc bez odsetek stanowią tzw. pozaodsetkowe koszty kredytu, co wynika wprost z art. 5 ust. 6a. Po trzecie, art. 36 a u.k.k. wyznacza ustawowe granice pozaodsetkowych kosztów kredytu, a niezależnie od tego nie jest wykluczone także badanie abuzywności i tych postanowień umowy o pozaodsetkowych kosztach kredytu, które wprawdzie mieszczą się w granicach wyznaczonych w art. 36 a u.k.k., ale nie wiążą konsumenta wobec ziszczenia się przesłanek z art. 385 ¹ § 1 kc. Skoro zatem pożyczkobiorca pomimo tego wszystkiego decyduje się oprocentować kredytowane pozaodsetkowe koszty kredytu, które stanowią także składnik całkowitego kosztu kredytu, a w ramach tego ostatniego – szerszego pojęcia - są już odsetki, to takie działanie ma na celu obejście prawa – w zakresie, w jakim reguluje ono granice (kryteria) pozaodsetkowych kosztów kredytu.

Z tej przyczyny postanowienia umowy o kredycie konsumenckim o odsetkach od kredytowanych pozaodsetkwyuch kosztów kredytu w ocenie Sądu pozostają nieważne stosownie do art. 58 § 1 kc. Jeżeli nawet wykluczyć działanie w celu obejścia prawa – w rozumieniu i ze skutkiem z art. 58 § 1 kc to równolegle nie można tracić z pola widzenia tego, że istnieją wystarczające podstawy, by przyjąć, że takie oprocentowanie kredytowanych pozaodsetkowych kosztów kredytu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i z tej racji nieważne. Oczywiście, zgodnie z art. 353 ¹ kc strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Stosując kryterium ludzi uczciwie i rozsądnie myślących, nie sposób nie dojść do wniosku, że tego rodzaju zachowanie kredytodawcy w sposób oczywisty koliduje z elementarnymi regułami uczciwości, które w odniesieniu do umów wzajemnych nastawionych na osiągnięcie przez jedną ich stronę zysku, sprowadzają się do tego, że druga strona winna mieć poczucie, że świadczenie do spełnienia którego jest zobowiązana ma charakter ekwiwalentny w stosunku do świadczenia, które otrzymuje. Obiektywnie rzecz pojmując trudno o takie przekonanie, w sytuacji, w której to, co stanowi o owej ekwiwalentności jest jeszcze powiększone o dodatkowe koszty, które nie stanowią wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Nie można przy tym tracić z pola widzenia i tego, że część tych pozaodsetkowych kosztów kredytu w postaci kosztów ubezpieczenia w istocie nie miała żadnego uzasadnienia, skoro stanowiła pokrycie składek na ubezpieczenie z umowy ubezpieczenia zawieranej z innym podmiotem, czy też pokrycia kosztów zawarcia umowy poręczenia, która to umowa jak wynika z okoliczności sprawy była w istocie umową fikcyjną, której koszty musiała pokryć pozwana a której postanowienia nie gwarantowały w żaden sposób pełnego zaspokojenia roszczenia na wypadek nie spełnienia go przez pozwaną. Zatem próba czerpania przez kredytodawcę zysku z oprocentowania tego rodzaju pozoodsetkowego kosztu kredytu (w rozumieniu art. 6 lit. b u.k.k.) dodatkowo nie wytrzymuje krytyki z punktu widzenia elementarnych zasad uczciwości i poczucia sprawiedliwości. Z tych przyczyn postanowienia umowy, które uprawniały kredytodawcę do pobierania odsetek od prowizji były niezgodne z zasadami współżycia społecznego, a jeżeli znalazły się w umowie, to stanowiło to o przekroczeniu zasady swobody umów.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przepis art. 58 § 3 kc, zaistniał na gruncie pzedmiotowej sprawy skutek w postaci nieważności całej umowy. Przyjąć bowiem należy, że bez tych nieważnych postanowień umowy, umowa ta nie zostałaby w ogóle zawarta. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że pożyczkodawca wprowadzając do umowy zapisy o odsetkach od pozapodsetkowych kosztów pożyczki był nastawiony na zysk z tego tytułu. Obiektywnie rzecz pojmując, bez tych odsetek uzyskanie tak skalkulowanego zysku nie byłoby możliwe (abstrahując w tej chwili od kwestii samej nieważności postanowień umowy, które miały przynieść ten oczekiwany w tym wymiarze zysk). Jeżeli pożyczkodawca, pozostając w tej jedynie czysto ekonomicznej sferze motywacyjnej nie miałby możliwości osiągnięcia takiego zysku, to niewątpliwie umowa pożyczki nie objęłaby tej kwoty, która od razu miała przecież zostać przeznaczona na pokrycie pozaodstkowych kosztów pożyczki, w szczególności prowizji. Z kolei brak możliwości pokrycia tych kosztów, w tym i prowizji, przez samą pozwaną – z własnych środków, których niewątpliwie nie posiadała, bo w przeciwnym razie nie zaciągałaby pożyczki także na pokrycie tych jej pozaodsetkowych kosztów (w tym i prowizji), oznaczałby realny brak możliwości zawarcia umowy pożyczki. Oczywistym jest bowiem wniosek, że pożyczkodawca nie udzieliłby pożyczki, w sytuacji, w której nie mógłby uzyskać pokrycia jej pozodsetkowych kosztów, w szczególności prowizji.

Z tych wszystkich przyczyn, w ocenie Sądu, bez tych nieważnych postanowień o odsetkach od pozaodsetkowych kosztach kredytu, nie doszłoby do zawarcia umowy pożyczki i dlatego jest ona w całości nieważna (art. 58 § 3 in fine kc). Nieważność umowy oznacza, że nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych i to ex tunc, a więc i tych, z którymi powód łączył zasadność wytoczonego powództwa.

Nawet gdyby nie stwierdzić nieważności całej umowy, to niewątpliwie umowa ta zawiera postanowienia umowne, które uznać należy za abuzywne. Umowy konsumenckie podlegają też ocenie w świetle klauzuli generalnej z art. 385 ¹ § 1 k.c. w myśl którego postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Za nieuzgodnione indywidualnie uznaje się te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4). Za sprzeczne z dobrymi obyczajami uznaje się działania wykorzystujące np. niewiedzę, brak doświadczenia konsumenta, naruszenie równorzędności stron umowy, działania zmierzające do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Chodzi więc o działanie potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (m.in. wyrok SA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r, (...)). Rażące naruszenie interesów konsumenta zachodzi zaś w sytuacji, w których w rażący sposób została naruszona równowaga interesów stron umowy przez to, że jedna z nich wykorzystała swoją przewagę, formułując konkretne postanowienie umowy.

Sąd analizując postanowienia wzorca umownego, przy pomocy którego zawarto umowę kredytu z dnia 22 grudnia 2014 roku z pozwaną doszedł do wniosku, że znajdują się w niej klauzule abuzywne. Badaniu podlegała kwota prowizji, która w umowie i harmonogramie spłat pożyczki została podzielona na prowizję ( opłatę ) przygotowawczą 940 zł, opłata przygotowawcza w kwocie 40 zł, umowa ubezpieczenia w kwocie 1556,52 zł oraz wynagrodzenie za zawarcie umowy poręczenia w wysokości 601,99 zł. Co do prowizji w kwocie 940 zł oraz 40 zł określonej jako opłata przygotowawcza Sąd uznał, iż są to kwoty należne. Stanowiły nieduży procent kwoty udzielonej pożyczki , a więc nie były one bowiem rażąco wygórowane w stosunku do wysokości pożyczonej kwoty. Pożyczkodawca , a w dalszej kolejności powód, w ocenie Sądu na podstawie umowy pożyczki ratalnej z dnia 22 grudnia 2014 roku mógł domagać się od pozwanej zapłaty wskazanej powyżej opłaty, która stanowiła swego rodzaju prowizję pobieraną przez pożyczkodawcę w związku z zawarciem umowy pożyczki. Oczywistym jest bowiem, że przygotowanie i udzielenie pożyczki, a dalej administrowanie pożyczką, przyjmowanie wpłat, bieżące ich kontrolowanie powoduje powstawanie kosztów pracy, materiałów biurowych, energii i kosztów lokalowych i celowi ich pokrycia w niniejszej sprawie w zupełności odpowiada w ocenie Sądu ustalona w umowie pożyczki zawartej przez pozwaną wyżej wymieniona prowizja (opłata) przygotowawcza. Dalsze opłaty tj. opłata za ubezpieczenie oraz zawarcie umowy poręczenia przewidziane w umowie w ocenie Sądu stanowiły nadużycie. Należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom strony powodowej, nawet fakt, iż łączna wysokość innych kosztów nie przekraczała maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim z dnia 20 lipca 2001 r., nie powodowało niemożliwości badania przez Sąd tych klauzuli pod kątem ich abuzywności. Samo określenie wysokości prowizji, czy innych opłat na poziomie nieprzekraczającym limitu z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim nie świadczy o tym, że zapisy umowy w tym zakresie nie mają charakteru abuzywnego. Celem ustawowego limitu kosztów kredytu nie jest bowiem wyłączenie kontroli abuzywności, lecz uniemożliwienie kredytodawcom stosowania kosztów przekraczających ten limit, chociażby postanowienia umowy przewidujące takie koszty nie stanowiły postanowień niedozwolonych.

Opłata za ubezpieczenie płatna była jednorazowo w dacie wypłaty pożyczki i w kwocie 1 556,52 zł. Zabezpieczeniem przyznanej pożyczki było także poręczenie wg prawa cywilnego, którego koszt wynosił 601,99 zł. Pozwana bowiem w dniu 22 grudnia 2014 roku zawarła jednocześnie umowę poręczenia z Fundacją (...) z siedzibą w G., zgodnie z którą Fundusz udzielił pozwanej poręczenia obejmującego spłatę 80 % pozostałego do spłaty zobowiązania pozwanej z tytułu kapitału pożyczki udzielonej przez Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo – Kredytową w wysokości 9600 zł liczonego z wyłączeniem należności ubocznych oraz wszelkich innych kosztów. W ocenie Sądu zawarcie tej umowy z Fundacją (...) z siedzibą w G. miało charakter pozorny i służyło jedynie uzyskaniu przez pożyczkodawcę dodatkowego wynagrodzenia. Postanowienia umowy poręczenia nie gwarantowały istotnego zabezpieczenia spłaty zaciągniętego kredytu, nie stanowiły dla pozwanej ani pożyczkodawcy gwarancji spłaty zobowiązania a podkreślić przecież należy, że kredyt ten został zabezpieczony dodatkowo poprzez zawarcie umowy ubezpieczenia. W zakresie umowy ubezpieczenia wysokość jednorazowej składki w kwocie 1556,52 zł w stosunku do sumy rzeczywiście przekazanych środków pieniężnych, jak również uzależnienie zawarcia umowy ubezpieczenia od zawarcia samej umowy kredytu, również należało uznać za nieproporcjonalne i obligujące bez realnej podstawy do zawarcia przez pozwaną dodatkowej umowy ubezpieczenia. Należy podkreślić przecież, że łącznie suma wszystkich pozaodsetkowych kosztów wyniosła 3138,51 zł, dodatkowo pożyczkodawca od sumy tych kosztów naliczał odsetki umowne, co również stanowiło niedozwolone postanowienie umowne i nie wiązała pozwanej. Nie powinno budzić także wątpliwości, że analizowane postanowienia umowne nie zostały uzgodnione indywidualnie z pozwaną. Zważyć bowiem należy, że w istocie do zawarcia przedmiotowej umowy doszło poprzez zaproponowanie pozwanej wzorca umowy. Powód nie udowodnił, że analizowane postanowienia umowne są wynikiem ich indywidualnego uzgodnienia. Ponadto, jak już wskazano, pozwana występowała w omawianym stosunku prawnym w charakterze konsumenta (art. 22 ^{( 1 )} k.c.). Analizowane postanowienia umowne nie stanowiły świadczenia głównego umowy pożyczki, o którym mowa w art. 385 ^{( 1)} § 1 k.c.. Istotne dla tej umowy elementy wynikają bowiem wprost z powoływanego wyżej art. 720 k.c.

Co istotne, pozwana łącznie dokonała na poczet umowy nr (...) przed jej wypowiedzeniem wpłat w wysokości 9507,74 zł. Po dniu zawarcia ugody nr 8/1200080/2020 z dnia 29.06.2020 roku pozwana wpłaciła dodatkowo łączną kwotę w wysokości 2833,44 zł. Łącznie zatem pozwana zapłaciła na poczet umowy zawartej dnia 22 grudnia 2014 roku 12.341,18 zł. W kwocie tej mieści się faktycznie kwota udzielonego jej kapitału w wysokości 8841,49 zł, kwota opłat w postaci opłaty przygotowawczej i prowizji oraz odsetki. Mając na uwadze wskazać należy, że pozwana z uwagi na stwierdzenie nieważności umowy łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem nie jest zobowiązana do zapłaty w pozostałym zakresie należności wynikającej z umowy nr (...).12.2014 roku. Kapitał pożyczki został przez nią spłacony w całości.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, opierając swoje rozstrzygnięcie o przepisy art. 98 § 1, 11 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. - zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na sumę tą złożyły się koszty zastępstwa adwokata w stawce minimalnej 1800 zł oraz kwota 17 zł jako opłata za pełnomocnictwo.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

sędzia Anna Kubicka - Grudzień